Νομίζω ότι τώρα, μετά από 21 Δεκέμβριδες, αρχίζω να καταλαβαίνω γιατί απεχθάνομαι τόσο πολύ αυτό τον μήνα. Τον σιχαίνομαι. Με σκοτώνει. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να δεις τον Δεκέμβρη αλλά εσύ είσαι μόνο ένας και ποτέ δεν θα καταφέρεις να τους δεις όλους. Άσε που η απουσία του ενός φέρνει αναπάντεχες επισκέψεις όπου και αν είσαι. Απεχθάνομαι τον Δεκέμβρη γιατί κάθε 12 μήνες πρέπει να θυμάμαι όλα όσα εκπαίδευσα τον εαυτό μου να ξεχάσει τους προηγούμενους 11 μήνες. Να αγνοήσεις μια πληγή είναι εύκολο. Όσο και το να αγνοήσεις δέκα. Δεν με ενδιαφέρουν οι πληγές. Ίσως κάποτε να ήμουν όμορφη. Τώρα έχω γίνει σαν την Νάνσι στο Σιν Σιτι 2. Δεν ξέρω αν με πιανεις. Όταν τις πληγές αρχίζει να τις ξίνει ο χρόνος πονάνε σαν διάολος. Απεχθάνομαι το χρόνο. Αυτό το δημιούργημα του ανθρώπινου είδους που έχει τόσες τρύπες και τόσες ξόβεργες θανάτου όσες και ο δημιουργός του. Αλλάζει ο χρόνος λένε. Στα αρχίδια μου. Δεν υπάρχει χρόνος. Και αν υπάρχει δεν θέλω να τον μετράω με αριθμούς. Θέλω να τον μετράω με κύκλους και ας είναι ζωγραφισμένοι από αίμα. Κανένας κύκλος ποτέ δεν έκλεισε την πρώτη του Γενάρη. Όλοι έκλειναν την άνοιξη. Η άνοιξη είναι μια εποχή από την οποία δεν περιμένω τίποτα. Αλλά γιατί όλοι να έχουν τόσες απαιτήσεις από τον Δεκέμβρη; Δεν περιμένω τίποτα. Αυτή είναι η καλύτερη λύση. Η καλύτερη άμυνα. Χωρίς προσδοκίες και χωρίς ελπίδες. Αδιαφορία.
Τα λόγια μου με γυρνάνε ίσα με 4 Δεκέμβριδες πίσω. Και συνεχίζω να θυμάμαι. Και πονάω σαν διάολος.

Ας πούμε ένα ψέμα. Ας πούμε ότι είναι Μάρτιος.

Εντάξει.

Δεν κράτησε πολύ. Δεν ήταν έτσι κι αλλιώς να κρατήσει για πολύ. Οι στιγμές εξάλλου ποτέ δεν κρατάνε πολύ. Ή ενίοτε κρατάνε μια αιωνιότητα. Όλο έλεγε δέν έχουμε χρόνο και δεν έχουμε χρόνο. Είχαμε χρόνο. Μόνο που δε ζητούσε χρόνο. Ζητούσε την αιωνιότητα. Δέυτερη φορά σε απανωτές προτάσεις.
...
Τελικά τι ζητάς;
Δεν ξέρω, αλλά ζητάω.
Πως σκοπεύεις να βρεις αυτό που ζητάς;
Μα δεν κατάλαβες. Εμένα με ενδιαφέρει να ζητάω.
Δίνεις;
Όχι. Ζητάω. Είπε. Εγώ.

Πράγα του '68

Καθόμουν σταυροπόδι σε ένα μαύρο πάτωμα με πολλά ζευγάρια μάτια καρφωμένα πάνω μου. Κανένας δεν θα καταλάβαινε λέξη απ' όσα θα έλεγα, παρ' όλα αυτά μίλησα.
"Θα 'θελα η ζωή μου να είναι γεμάτη στιγμές όπως τότε, στην Πράγα. Στην Πράγα του '68."
"Τι είχε γίνει στην Πράγα του '68;" η ερώτηση λίγο ειρωνική παύλα χλευαστική.
"Α, δεν έχω ιδέα. Απλά βρέθηκα εκεί ένα βράδυ και από τότε πιστεύω περισσότερο στη θεωρία των Στιγμών."
"Εννοείς στο όνειρό σου;" λίγο εκνευρισμένη.
"Ω, όχι. Νομίζω ότι τότε ήμουν πιο ξύπνια και ζωντανή από ποτε." Παύση. "Ποιο είναι το αντίθετο του θανάτου;"
Σιωπή.
Ένα χαμόγελο ακούστηκε μέσα στην αίθουσα. Μόνο αυτός το άκουσε.

Αστερόσκονη στο μπουφάν μηχανόβιου, αστερόσκονη κάτω από μάτια, αστερόσκονη σε σκηνές, αστερόσκονη στο χέρι μου. Όλα τα κύταρρά μας προέρχονται από εκρήξεις αστεριών. Και είναι πολύ πιθανό το δεξί μου χέρι να έχει διαφορετική αστερόσκονη από το αριστερό.

For the girls with messy hair and thirsty hearts

Και υπάρχουν και αυτά τα τραγούδια που νομίζεις ότι ο τραγουδιστής τα λέει μόνο για σένα.  Τον ακούς από τα ηχεία σου και σχεδόν τον βλέπεις σε ζωντανή αναμετάδοση να τραγουδάει με κλειστά μάτια και με εσένα στη σκέψη του. Το ΄χει αυτό η μουσική. Η κατάλληλη μουσική στην κατάλληλη στιγμή, γιατί υπάρχουν και φορές, θλιμμένες φορές που η μουσική δρα στη θλίψη όπως ένα κακό αποσμητικό δρα στον ιδρώτα. Το μόνο που καταφέρνει είναι να καλύψει την βρώμα με ένα γλυκό άρωμα μέχρι να εξατμιστεί εντελώς και να απομείνεις ξανά με την δυσοσμία. Αντίστοιχα όταν το τραγούδι τελειώσει, η θλίψη αποκαλύπτεται μέχρι να βρεις έναν άλλον τρόπο να την καλύψεις.

Να γράψεις ας πούμε.

http://www.kasetophono.com/2014/10/for-girls-with-messy-hair-and-thirsty.html

Δεν ήταν από τα κορίτσια που μπορούσες να περιγράψεις. Ή μάλλον ήταν από τα κορίτσια που αν τα περιέγραφες δεν θα σε πίστευε κανένας. Όταν την γνώρισα είχε τουρκουάζ μαλλιά. Το βλέμμα της ήταν πολύ σιωπηλό για ένα κορίτσι που φαινόταν ότι ήθελε να διαφέρει και το βήμα της τρομακτικά αποφασιστικό. Τα πάντα πάνω της ήταν μια αντίφαση. Όποτε την πετύχαινα με το φως του ήλιου πάσχιζα να την ακολουθήσω αλλά αυτή πάντα χανόταν σε δευτερόλεπτα. Το βράδυ όμως ήταν αλλιώς. Το βράδυ εαν την αναζητούσες θα την έβρισκες πάντα στην τελευταία θέση του μοναδικού μπαρ της προκοπής που υπάρχει στην πόλη μας, να κρατάει το τσιγάρο της και να χορεύει απόκοσμα σε τραγούδια που μόνο αυτή άκουγε. Δεν είχα δει κανέναν να της μιλάει για αυτό δεν είχα τολμήσει και εγώ. Ακόμα και μερικοί τολμηροί που προσπάθησαν έφυγαν με σκυμμένο το κεφάλι χωρίς να καταφέρουν να της πάρουν κουβέντα. Μοναδική της συντροφιά ήταν το ποτό της. Τζιν με τόνικ. Και πάντα πάνω στο σκαμπώ που δεν καθόταν ποτέ, ένα μεγάλο χοντρό ξεφτισμένο καφέ τετράδιο. Καμιά φορά, όταν το μπαρ άδειαζε και έμεναν οι τελευταίοι πελάτες, την έβλεπα να γράφει στο τετράδιό της. Η πρώτη ερώτηση που μου ήρθε στο μυαλό δεν ήταν το όνομά της. Όχι. Για μένα θα μπορούσε να έχει αμέτρητα ονόματα. Ήθελα απλά να τη ρωτήσω εαν προτιμάει το φεγγάρι από τον ήλιο. Αργότερα έμαθα ότι και εκείνη τότε ρωτούσε συχνά τον εαυτό της αυτή την ερώτηση με ένα είδος καταναγκασμού, σαν να έπρεπε να επιλέξει ένα από τα δύο οπωσδήποτε. Μαθαίνω πρόσφατα ότι επέλεξε τον ήλιο. Όταν τη ρώτησα γιατί ήταν και η πρώτη φορά που είδα τα μάτια της να δακρύζουν και με ένα τίναγμα του κεφαλιού της σαν να διώχνει τα δάκρυα που δεν ήρθαν ποτέ μου είπε σοβαρά ότι παρόλο που μισεί να παίρνει το οτιδήποτε σαν δεδομένο, ήταν σίγουρη ότι δεν θα ζούσε για να δει τον ήλιο να σβήνει και αυτό την έκανε να νιώθει ασφάλεια. Εγώ τότε της είπα ότι αφού δεν θα σβήσει ο ήλιος δεν θα σβήσει ούτε το φεγγάρι και τότε αυτή μου απάντησε ότι άμα έπαιρνε και το φεγγάρι σαν δεδομένο τότε θα έχανε το ρίσκο και στη ζωή χρειάζονται και τα δύο. Και κάπως έτσι, όχι επιλέγοντας κατ' ανάγκη το ένα από τα δύο, αλλά βρίσκοντας μια απάντηση αρκετά καλή για να ξεγελάσει τον καταναγκασμό της, απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις. Μου είπε επίσης  ότι προσπαθεί πάρα πολύ να δει τη βροχή σαν κάτι ρομαντικό, αλλά από τότε που ο ρομαντικός της εαυτός ξεκίνησε πόλεμο με τον ρεαλιστικό της εαυτό, το καταφέρνει πολύ σπάνια και τις περισσότερες φορές την απεχθάνεται. Υπάρχουν και κάποιες άλλες συνήθειες που κατάλαβα μόνος μου. Για παράδειγμα τα βράδια, δυσκολεύεται να κοιμηθεί -φαντάζομαι βασανίζει το μυαλό της με δύσκολες ερωτήσεις- και για να το καταφέρει πίνει κόκκινο κρασί ημίγλυκο γιατί όπως λέει, "Ακόμα και το πιο φτηνό ημίγλυκο να πάρεις, πάλι θα είναι ωραίο. Γιατί πολύ απλά θα είναι στην ώρα του. Τα καλύτερα κρασιά τα πίνεις την αυγή. Τότε που νιώθεις και τους μεγαλύτερους έρωτες." Μιλάει συχνά για τον έρωτα και ακόμα συχνότερα για το θάνατο. Τις περισσότερες φορές μουρμουρίζει κάτι για τον Εμπεδοκλή αναφέροντας συνεχώς τις λέξεις φιλότητα και νείκος, την τελευταία πάντα με φωνή συναισθηματικά φορτισμένη. Τη φιλία δεν την είχε αναφέρει ποτέ. Μόνο όταν μιλούσε για τον ήλιο αλλά ακόμα και τότε με επιφύλαξη και ίσως φόβο.
Κάποια μεθυσμένα χαράματα μου εξομολογήθηκε ότι συχνά γράφει για την ίδια σε τρίτο πρόσωπο βλέποντάς την από τα μάτια κάποιου άλλου για να νιωσει καλύτερα με τον εαυτό της.

Σάρα Κέιν για μια μέρα

Και υπάρχουν μέρες που ξυπνάω και με πνίγεις στα φιλιά και ας μην κάναμε τίποτα χθες το βράδυ, και άλλες που με διώχνεις και σηκώνεσαι από το κρεβάτι χωρίς μια καλημέρα και ας είχαμε γαμηθεί σαν ζώα το προηγούμενο βράδυ. Και εγώ σηκώνομαι και φοράω τα ρούχα σου και σου λέω πόσο όμορφος γκέι παππούς είσαι, και θέλω να σου κάνω δώρο μια πίπα για να ταιριάζει με το σύνολό σου, αλλά αντί για αυτό σου παίρνω καπνό που τον καπνίζουμε μαζί διαβάζοντας χωρίς να μιλάμε. Και σου παίρνω και μπύρες μα εσύ θέλεις και άλλες και βγαίνεις έξω, και φιλάς άσχημα κορίτσια μπροστά μου και εγώ γελάω και τις ακούω να μου λένε πράγματα για σένα και γελάω ακόμα περισσότερο. Και γυρίζουμε σπίτι και εσύ με φωνάζεις με χίλια δυο ονόματα εκτός από το δικό μου και μου λες όμορφα πράγματα αφού έχεις πάρει ναρκωτικά και άσχημα πράγματα όταν δεν έχεις. Και μετά παίρνω και εγώ και είμαστε μαζί κάπου αλλού. Κάποτε μου είχες πει στην Πράγα, μια άλλη φορά με είχες πάρει τηλέφωνο κλαίγοντας φωνάζοντάς μου ότι θα πάμε στις Κάννες, άλλοτε μαζί ονειρευόμαστε τη Γαλλία και άλλοτε μόνος σου την Αθήνα. Και μου ζητάς κορίτσια να κοιμηθούν μαζί μας και εγώ πάλι γελάω και σε ρωτάω ποια θες σκεπτόμενη ότι το επόμενο πρωί θα την σκοτώσω. Και εγώ φωνάζω κάθε βράδυ μόνη μου γιατί τελικά δεν ήθελες καμία και με ακούει η δίπλα και εσύ μου λες ντροπή, και φοράω τα κοντά σορτσάκια μου με τα καινούρια τακούνια μου και σου αρέσω, και σου μιλάω για τα αγόρια μου και εσύ εκνευρίζεσαι και σου αρέσω ακόμα περισσότερο και έχω τόσα πολλά ακόμα να γράψω αλλά είναι τόσο εύκολο να γίνεις Σάρα Κέιν για κάποιον που αγαπάς που δεν έχει και τόση πλάκα τελικά.