Μία έκρηξη συναισθημάτων υπερισχύει μιας βόμβας σκέψεων. Αντιφατικό ή παράλογο αν υποστηρίζουμε ότι οι σκέψεις γεννούν συναισθήματα. Αν και... ορισμένες φορές -καλύτερα στιγμές- είναι δυνατό να υπάρχουν συναισθήματα χωρίς σκέψεις. Αυτές οι στιγμές για μένα ονομάζονται πληρότητα. Και γιατί οχι; Ευτυχία. Όλα είναι σκόνη στον άνεμο. Και αν ο άνεμος είναι η ζωή δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να τον ελέγξουμε. Ίσως να μετακινηθούμε. Κακά τα ψέματα. Πάντα μπορούμε. Το ζήτημα έγκειται στο αν θέλουμε. Ίσως τελικά η θέληση και η δύναμή της να είναι η λέξη κλειδί. Και -ίσως- τελικά να πρέπει κάποιος να εμμείνει σε μια ιδέα μέχρι τέλους για να την δει να πραγματώνεται.
Νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη για τα πάντα. Για τις ατέλειες, για τις απαρατήρητες λεπτομέρειες, για τους αστάθμητους παράγοντες, για τις αλλαγές... πράγματα που αποζητώ και αγαπώ.
Μία νέα μέρα ξημερώνει σε λιγότερο από δύο ώρες. Το πρωινό φως είναι από τα πιο όμορφα ερεθίσματα που μπορεί να δεχτεί το μάτι. Το απαλό χάραγμα που ορκίζομαι ότι μπορώ να το ακούσω να κατασταλάζει στις γειτονικές σκεπές, οι ακτίνες που ζεσταίνουν το πρόσωπό μου καθώς χορεύω. Χορεύω όπως ο ήλιος. Είμαι ελεύθερη. Τρελή, ναι. Αλλά ελεύθερη. Μέχρι να με τυλίξει πάλι η καθημερινότητα έχω μερικές ώρες ξεγνοιασιάς και ευτυχίας.
Ξέρω ποια είμαι. Από που έρχομαι. Το που πηγαίνω το αφήνω στις επόμενες ακτίνες. Σε μια φαντασίωση στην οποία ο χρόνος είναι μια έννοια άγνωστη και αποξενωμένη. Υπάρχω. Αισθάνομαι. Άρα ζω. Και αυτό είναι αρκετό. Για τώρα.
17/7/2013
