Με κοιτούσε με περίεργο βλέμμα ανοιγοκλείνοντας τα ματια της.

Λίγο περισσότερο από όσο αντέχεις.

Σε ένα χοτέλ

Και κάπως έτσι, έτοιμη για μια απρόσμενη Δευτεριάτικη έξοδο που μάλλον δεν χρειάζομαι, γράφω ξανά. Όπως τότε. Και για κάποιο λόγο το Chelsea Hotel της Lana έχει ήδη πει όσα θέλω να πω. Μπερδεμένοι στίχοι στο μυαλό μου ξεκλειδώνουν συναισθήματα που θέλω να θυμηθώ αλλά δεν μπορώ γιατί τα έχω ξεχάσει. Που και που μια ρωγμή στη μνήμη μου θυμίζει. Δεν πονάει. Πονάει μόνο όταν κλείνει ξανά. Το τραγούδι που γράφτηκε κάποτε για μια άλλη Μήδεια γυροφέρνει στο μυαλό μου. "Κι αν η κατάρα πιάνει, τέτοιο κακό να πάθει όποιος στο πλάι μου μ'αγάπη δεν εστάθη." Και η κατάρα γυρίζει σε μένα. Γιατί έχω μείνει λίγο παράλυτη. Δεν μπορώ να μιλήσω. Όχι εγώ. Εγώ μπορώ. Δεν μπορώ να ακουστώ. Ο κόσμος των ιδεών είναι ένας μοναχικός κόσμος και οι κατάρες πισογυρίζουν. Για αυτό να σκέφτεσαι δύο φορές πριν τις ξεστομίσεις. Remember to always think twice. Αλλά τι νόημα έχει να μιλάω σε εσένα. Ζεις στον δικό σου πλασμένο κόσμο. Εκεί μέσα έπλασες και μένα σε κάτι που δεν είμαι.
Τα αερόστατα δεν μου λένε τίποτα. Οι μπύρες δεν μου λένε τίποτα. Εσύ δεν μου λες τίποτα. Το γέλιο δεν μου λέει τίποτα. Το κλάμα δεν μου έλεγε ποτέ κάτι. Αυτό έμεινε ίδιο.
Είμαστε άσχημοι. Αλλά έχουμε το θέατρο. Αυτό πάντα θα μου λέει κάτι. Και εγώ πάντα θα ακούγομαι σε αυτό.

Αυτό ήταν όλο. Και να φανταστείς δε σε σκέφτομαι καν τοσο συχνά.

https://www.youtube.com/watch?v=Jj_myXdOLV0

Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα μπορούν να πλημμυρίσουν όλα.

Πρασινος χυμός. Πράσινα χαρτάκια. Πράσινος καπνός. Κίτρινος καπνός. Κόκκινο φως. Μαύρο εμείς. Λευκές στιγμές στο χρόνο αναλλοίωτες.

Και εγώ ακόμα δεν καταλαβαίνω πως καταφέρνω να πνίγομαι κάθε φορά με τη θέλησή μου χωρίς να το ξέρω.

Μια νεκρή κοπέλα σκέφτεται

Το κατακερματισμένο εγώ μου δεν αντέχει να αποδεχτεί τον αφανισμό του και μεταμφιέζεται σε ερωτική απογοήτευση. Και με πείθει.
Ήταν η εποχή που φορούσα όσο περισσότερο χρυσό μπορούσα. Χρυσά παπούτσια, χρυσά δαχτυλίδια, χρυσά ρολόγια, χρυσά βραχιόλια, χρυσά σκουλαρίκια, χρυσές μπλούζες, χρυσό παλτό. Και αυτό γιατί όλο το δικό μου έχει χαθεί.
Κάποτε ήταν το εκτυφλωτικό λευκό, αλλά αυτό είναι το μεγαλύτερο διάστημα που έχω να πατήσω σε ξύλινα πατώματα και το λευκό δεν με τυφλώνει πια. Τώρα με παγώνει. Μακάρι να καιγόμουν. Θα έδινα τα πάντα για να καιγόμουν. Αλλά τελικά, όπως είχα προβλέψει μερικά τζιν-τονικ παρακάτω, πάγωσα.

Μια νεκρή κοπέλα περπατάει. Κρατάει όλο το βάρος του. Τον κουβαλάει κάθε μέρα. Αλλά μια νεκρή  κοπέλα δεν μπορεί να κουραστεί. Μια νεκρή κοπέλα απλά περπατάει.

"Δεν θελω να ξανανιώσω."

Και καπως ετσι πεθανε.

Εκτος απο οταν παιζω

Καθε μερα σκεφτομαι ποσο χαζη ημουν την προηγουμενη. Και οταν αυτες οι μερες δεν υπαρχουν, σημαινει οτι μαλλον κατι εκανα σωστα. Αλλα αυτες υπαρχουν ολο και πιο συχνα και εγω δεν το αντεχω γιατι η λογικη ειναι διαφορετικη απο το νιωσιμο και αυτα τα δυο αιωνια θα παλευουν για το ποιος θα κυριαρχησει. Και οποιο και αν ειναι το αποτελεσμα ποτε δεν ειμαι χαρουμενη. Ισως πρεπει να καταλαβω οτι δεν υπαρχει καθαρση. Δεν υπάρχει η εκρηξη. Ολα ειναι κενα. Ολα ειναι ευθεια και αυτο που περιμενεις δεν ερχεται ποτε και ακομα και αν εχει φτασει εσυ θελεις κατι αλλο. Και ισως αυτη να ειναι η φυση μου. Μια συνεχης ανικανοποιηση. Χωρις παλμο. Μονο με ενα μονοτονο ηχο.

Εκτος απο οταν παιζω.
Αλλα εχω πολυ καιρο να παιξω.

Δεν γνωρίζω ακριβώς τι θέλω. Αλλά έχω μια άγρια επιθυμία. Μια επιθυμία γεμάτη ζωή και θυμό. Μια συγκαλημένη τρέλα. Νιώθω ότι θέλω να σταθώ στη μέση του δωματίου και να ουρλιάξω στους τέσσερις τοίχους. Και το ουρλιαχτό μου να αντηχήσει μέχρι τις απέραντες ευθείες και οι τοίχοι να διαλυθούν και να μου τις αποκαλύψουν.

Οι άνθρωποι με αδειάζουν. Νιώθω ότι πρέπει να φεύγω για να ξαναγεμίσω.