Κάθε φορά που έγραφε έμπαινε μέσα στο δωμάτιο και με ρωτούσε τι έκανα.
"Μελοτσίστα" της απαντούσα. Και έφευγε σηκώνοντας τους ώμους.

Συνέβαινε για περίπου δέκα χρόνια. Κάποια μέρα όταν την άφηνα με το αυτοκίνητο στα μαθήματα χορού κοντοστάθηκε στην πόρτα του αυτοκινήτου διστασε λιγάκι και τελικά με ρώτησε.
"Τι σημαίνει μελοτσίστα;"

Άρχισα να γελάω. Μικροπράγματα, θησαυρέ μου.
Γιατί γελάς;
Γιατί σου πήρε δέκα χρόνια.
Και έφυγε σηκώνοντας του ώμους.

Μπουκόφσκι στα μυαλά μας

Και κάπως έτσι επέστραψα Ναύπλιο με το Ξαφέτο και τις μουσικάρες της, με την Φλώρα να περνάει μια άσχημη στιγμή μη μπορώντας να χέσει και με μένα λίγο πιο ελεύθερη απο πριν.

Υπάρχει ένα ποδήλατο στην κουζινα, είπε.
Που είναι δεν το βλέπω, είπα.
Θέλω να μιλήσουμε για τέχνη, είπε.
Θέλω να καταλάβουμε το τώρα, είπα.
Είσαι έτοιμη να με λατρέψεις με αυτό το τραγούδι; είπε
Είμαι έτοιμη να σε λατρέψω με αυτό το τραγούδι, είπα και φύσηξα τη μύτη μου.