Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα μπορούν να πλημμυρίσουν όλα.

Πρασινος χυμός. Πράσινα χαρτάκια. Πράσινος καπνός. Κίτρινος καπνός. Κόκκινο φως. Μαύρο εμείς. Λευκές στιγμές στο χρόνο αναλλοίωτες.

Και εγώ ακόμα δεν καταλαβαίνω πως καταφέρνω να πνίγομαι κάθε φορά με τη θέλησή μου χωρίς να το ξέρω.

Μια νεκρή κοπέλα σκέφτεται

Το κατακερματισμένο εγώ μου δεν αντέχει να αποδεχτεί τον αφανισμό του και μεταμφιέζεται σε ερωτική απογοήτευση. Και με πείθει.
Ήταν η εποχή που φορούσα όσο περισσότερο χρυσό μπορούσα. Χρυσά παπούτσια, χρυσά δαχτυλίδια, χρυσά ρολόγια, χρυσά βραχιόλια, χρυσά σκουλαρίκια, χρυσές μπλούζες, χρυσό παλτό. Και αυτό γιατί όλο το δικό μου έχει χαθεί.
Κάποτε ήταν το εκτυφλωτικό λευκό, αλλά αυτό είναι το μεγαλύτερο διάστημα που έχω να πατήσω σε ξύλινα πατώματα και το λευκό δεν με τυφλώνει πια. Τώρα με παγώνει. Μακάρι να καιγόμουν. Θα έδινα τα πάντα για να καιγόμουν. Αλλά τελικά, όπως είχα προβλέψει μερικά τζιν-τονικ παρακάτω, πάγωσα.

Μια νεκρή κοπέλα περπατάει. Κρατάει όλο το βάρος του. Τον κουβαλάει κάθε μέρα. Αλλά μια νεκρή  κοπέλα δεν μπορεί να κουραστεί. Μια νεκρή κοπέλα απλά περπατάει.

"Δεν θελω να ξανανιώσω."

Και καπως ετσι πεθανε.

Εκτος απο οταν παιζω

Καθε μερα σκεφτομαι ποσο χαζη ημουν την προηγουμενη. Και οταν αυτες οι μερες δεν υπαρχουν, σημαινει οτι μαλλον κατι εκανα σωστα. Αλλα αυτες υπαρχουν ολο και πιο συχνα και εγω δεν το αντεχω γιατι η λογικη ειναι διαφορετικη απο το νιωσιμο και αυτα τα δυο αιωνια θα παλευουν για το ποιος θα κυριαρχησει. Και οποιο και αν ειναι το αποτελεσμα ποτε δεν ειμαι χαρουμενη. Ισως πρεπει να καταλαβω οτι δεν υπαρχει καθαρση. Δεν υπάρχει η εκρηξη. Ολα ειναι κενα. Ολα ειναι ευθεια και αυτο που περιμενεις δεν ερχεται ποτε και ακομα και αν εχει φτασει εσυ θελεις κατι αλλο. Και ισως αυτη να ειναι η φυση μου. Μια συνεχης ανικανοποιηση. Χωρις παλμο. Μονο με ενα μονοτονο ηχο.

Εκτος απο οταν παιζω.
Αλλα εχω πολυ καιρο να παιξω.

Δεν γνωρίζω ακριβώς τι θέλω. Αλλά έχω μια άγρια επιθυμία. Μια επιθυμία γεμάτη ζωή και θυμό. Μια συγκαλημένη τρέλα. Νιώθω ότι θέλω να σταθώ στη μέση του δωματίου και να ουρλιάξω στους τέσσερις τοίχους. Και το ουρλιαχτό μου να αντηχήσει μέχρι τις απέραντες ευθείες και οι τοίχοι να διαλυθούν και να μου τις αποκαλύψουν.

Οι άνθρωποι με αδειάζουν. Νιώθω ότι πρέπει να φεύγω για να ξαναγεμίσω.

Κάθε φορά που έγραφε έμπαινε μέσα στο δωμάτιο και με ρωτούσε τι έκανα.
"Μελοτσίστα" της απαντούσα. Και έφευγε σηκώνοντας τους ώμους.

Συνέβαινε για περίπου δέκα χρόνια. Κάποια μέρα όταν την άφηνα με το αυτοκίνητο στα μαθήματα χορού κοντοστάθηκε στην πόρτα του αυτοκινήτου διστασε λιγάκι και τελικά με ρώτησε.
"Τι σημαίνει μελοτσίστα;"

Άρχισα να γελάω. Μικροπράγματα, θησαυρέ μου.
Γιατί γελάς;
Γιατί σου πήρε δέκα χρόνια.
Και έφυγε σηκώνοντας του ώμους.

Μπουκόφσκι στα μυαλά μας

Και κάπως έτσι επέστραψα Ναύπλιο με το Ξαφέτο και τις μουσικάρες της, με την Φλώρα να περνάει μια άσχημη στιγμή μη μπορώντας να χέσει και με μένα λίγο πιο ελεύθερη απο πριν.

Υπάρχει ένα ποδήλατο στην κουζινα, είπε.
Που είναι δεν το βλέπω, είπα.
Θέλω να μιλήσουμε για τέχνη, είπε.
Θέλω να καταλάβουμε το τώρα, είπα.
Είσαι έτοιμη να με λατρέψεις με αυτό το τραγούδι; είπε
Είμαι έτοιμη να σε λατρέψω με αυτό το τραγούδι, είπα και φύσηξα τη μύτη μου.

Είμαι παιδί της γενιάς μου και είναι όμορφη η γενιά μου. Όμορφη και αποκρουστική. Τα δύο επίθετα που θα συναντιούνται πάντα στην ανθρώπινη φύση. 

Ονειρευόμαστε συνέχεια και δεν ζούμε ποτέ το τώρα.

Το πριν και το μετά είναι οι απόλυτοι παραλογισμοί και εμείς ζούμε σε αυτούς.

Για να δίνομαι αποκλειστικά στο τώρα λέω μια φράση που μπορεί να αποδεσμεύσει από κάθε άγχος χρόνου..: "όταν έρθει θα το αντιμετωπίσω".

Και ορίστε. Όλη η ζωή μου σε μια πρόταση..

Ότι έρθει θα το αντιμετωπίσω.

Σιγά που θα με νοιάξει. Εγώ έχω...
?


Χμ. Ναι.

δεν ξερω

Δεν γίνεται να μην μπορω να αλλαξω τον χρονο. Απλα δεν γινεται. Και γιατι να ζουμε την ευτυχια μόνο σε στιγμες; Τοσο δυσκολο ειναι μια στιγμη να διαρκεσει παραπανω; και που ειναι αυτο το κουμπι με τις δυο γραμμουλες να σταματησουν ολα; και τελοσπαντων που πας οταν δεν θελεις να υπαρχεις; και γιατι να υπαρχουν στιγμες που δεν θελεις να υπαρχεις; γιατι γεννηθηκα ανθρωπος; τι ημουν στην προηγουμενη ζωη για να αξιζω κατι τετοιο; παλι ανθρωπος; και με τι ασχολούμουν; και ποιος ηταν διπλα μου; τωρα ποιος ειναι; γιατι υπαρχει ο ερωτας; γιατι πρεπει να εχουμε επιλογες; γιατι ειναι ολα τοσο πολυπλοκα; ετσι ηταν σε ολες τις γεννιες ή φταιει ο 21ος αιώνας; η μηπως φταιει η γαμημενη η γενια μου; και τελοσπαντων τι κανεις όταν νιωθεις ότι δεν μπορεις να κανεις ουτε ένα βήμα παραπέρα; δεν θελω να πεθάνω ακόμα αλλα θελω να μην υπάρχω για λίγο. να ειμαι σε ενα ηλιολουστο λιβαδι μακρια απο τα παντα και να κοιταζω μονο τον ηλιο και να ακουω μονο τον αερα. γιατι δηλαδη αυριο να πρεπει να ξυπνησω να παω να ρωτησω μαλακιες στην δεη; γιατι να μην μπορώ να μην το κανω; γιατι υπαρχει το αγχος; και πως φευγει όταν έρχεται; πως κοιμασαι όταν πανω στο στηθος σου εχεις εναν απαισιο πλανητη να σε βαραινει; γιατι να υπαρχουν απαισιοι πλανητες; γιατι υπαρχουν οι πλανητες; πως αναρωτιεμαι αυτα τα πραγματα αυτη τη στιγμη; γιατί μπορώ να το κανω και γιατι το κάνω; γιατι εχουν τη δυναμη να με επηρεαζουν ολα τοσο; πως νιωθω τοσο πολυ και γιατι πιστευω οτι δεν νιωθουν ολοι τοσο; γιατι να νιωθουμε στην τελικη; πως κλεινει; δεν κλεινει; και τι κανεις; πως ο μπεκετ συνεχιζε να αποτυγχανει και πεθανε τοσο μεγαλος; πως αντεξε αυτη τη ζωη με ολα οσα ειχε καταλαβει; επειδη εγραφε; και γιατι εγραφε; για να τον διαβαζω εγω σημερα και να σκεφτομαι οτι δεν ειμαι μονη μου; αφου ετσι και αλλιως δεν ειναι εδω να του μιλησω αλλα και να ηταν αυτη τη στιγμη δεν θα ηθελα να μιλησω σε κανεναν. για αυτο γραφω και εγω; και γιατι παλι; γιατι να υπαρχει η νυχτα και γιατι η ωρα πηγε παλι 4 ενω ξυπνησα στις 9 σημερα; γιατι δεν μπορω να κοιμηθω και γιατι να πρεπει να κοιμηθω ετσι και αλλιως; γιατι τα μαθηματα δεν γινονται βραδυ; γιατι η εβδομαδα εχει εφτα ημερες και γιατι αγχωνομαι παλι; γιατι ιδρώνω και ξεφυσάω; γιατι θελω να κανω τσιγαρο ενω πριν λιγο ειπα τερμα για σημερα; γιατι υπαρχουν τα τσιγάρα; γιατι ξεκινησα το καπνισμα; τι με επιασε τελοσπαντων και ρωταω τόσα γιατί; γιατι δεν εχω εκραγει ακόμα; γιατι αγαπαμε; πως επιλεγουμε αυτους που αγαπαμε; γιατι λεμε ότι δεν αγαπαμε τον εαυτό μας και μετα λεμε ότι τον εαυτούλη μας ειναι που αγαπαμε περισσοτερο απ' όλα; δεν υποτιθεται ότι την πέρασα την εφηβεία; άρα τι ακριβώς μου συμβαινει;
δεν θελω να ξερω τίποτα.
δεν με νοιαζει. και γιατί να με νοιάζει; δεν θέλω να με νοιάζει.
γιατι να με πουν τρελη αν κάνω κατι αλλο απο αυτο που περιμενουν;
γιατι σε κανεναν δεν αρεσουν οι εκπληξεις;
γιατι φοβομαστε; γιατι δεν φοβομαστε πανω απο ολα τον εαυτο μας;
καντο να σταματησει. μονο του δεν θα σταματησει ποτε. αλλα δεν εξιλεώθηκα ακομα και τα δαχτυλα μου συνεχιζουν να πληκτρολογουν. η μήπως αυτο ηταν ολο;
τιποτα δεν θελω.
ουτε ονειρα θελω να δω
να σταματησει να ποναει η κοιλια μου θελω.
και να κανω ενα τσιγαρο στο κρεβατι.

Η φύση δεν σε κρίνει. Όταν βρίσκεσαι μαζί της ο χρόνος σταματάει. Όταν βρίσκεσαι μαζί της όλα μοιάζουν σαν ένα όνειρο από το οποίο προσεύχεσαι να μην ξυπνήσεις. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο. Δεν έχεις υποχρεώσεις, δεν υπάρχουν πρέπει. Το μόνο που υπάρχει είναι η ύπαρξη.
Και όλα τα κύταρρά σου ικετεύουν να μείνουν όλα για πάντα έτσι. Αλλά το για πάντα δεν υπάρχει για τους ανθρώπους και όλα καποια στιγμή τελειώνουν. Αργά ή γρήγορα ξυπνάς από το όνειρο και το μόνο που σου έχει μείνει είναι μια ανάμνηση. Η χειρότερη και η καλύτερη που είχες ποτέ. Και δεν μπορείς να αποφασίσεις εαν θέλεις να τη ζεις ξανά και ξανά ή αν θέλεις να την ξεχάσεις για να μη σε σκοτώνει. Το θέμα είναι ότι ακόμα και να μπορούσες να αποφασίσεις, δεν έχεις καμία δύναμη να το πραγματώσεις οπότε; ...γυρνάς εκεί που ήσουν ελαφρώς αλλαγμένη. Για πάντα.