Δεν κράτησε πολύ. Δεν ήταν έτσι κι αλλιώς να κρατήσει για πολύ. Οι στιγμές εξάλλου ποτέ δεν κρατάνε πολύ. Ή ενίοτε κρατάνε μια αιωνιότητα. Όλο έλεγε δέν έχουμε χρόνο και δεν έχουμε χρόνο. Είχαμε χρόνο. Μόνο που δε ζητούσε χρόνο. Ζητούσε την αιωνιότητα. Δέυτερη φορά σε απανωτές προτάσεις.
...
Τελικά τι ζητάς;
Δεν ξέρω, αλλά ζητάω.
Πως σκοπεύεις να βρεις αυτό που ζητάς;
Μα δεν κατάλαβες. Εμένα με ενδιαφέρει να ζητάω.
Δίνεις;
Όχι. Ζητάω. Είπε. Εγώ.

Πράγα του '68

Καθόμουν σταυροπόδι σε ένα μαύρο πάτωμα με πολλά ζευγάρια μάτια καρφωμένα πάνω μου. Κανένας δεν θα καταλάβαινε λέξη απ' όσα θα έλεγα, παρ' όλα αυτά μίλησα.
"Θα 'θελα η ζωή μου να είναι γεμάτη στιγμές όπως τότε, στην Πράγα. Στην Πράγα του '68."
"Τι είχε γίνει στην Πράγα του '68;" η ερώτηση λίγο ειρωνική παύλα χλευαστική.
"Α, δεν έχω ιδέα. Απλά βρέθηκα εκεί ένα βράδυ και από τότε πιστεύω περισσότερο στη θεωρία των Στιγμών."
"Εννοείς στο όνειρό σου;" λίγο εκνευρισμένη.
"Ω, όχι. Νομίζω ότι τότε ήμουν πιο ξύπνια και ζωντανή από ποτε." Παύση. "Ποιο είναι το αντίθετο του θανάτου;"
Σιωπή.
Ένα χαμόγελο ακούστηκε μέσα στην αίθουσα. Μόνο αυτός το άκουσε.