Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα μπορούν να πλημμυρίσουν όλα.

Πρασινος χυμός. Πράσινα χαρτάκια. Πράσινος καπνός. Κίτρινος καπνός. Κόκκινο φως. Μαύρο εμείς. Λευκές στιγμές στο χρόνο αναλλοίωτες.

Και εγώ ακόμα δεν καταλαβαίνω πως καταφέρνω να πνίγομαι κάθε φορά με τη θέλησή μου χωρίς να το ξέρω.

Μια νεκρή κοπέλα σκέφτεται

Το κατακερματισμένο εγώ μου δεν αντέχει να αποδεχτεί τον αφανισμό του και μεταμφιέζεται σε ερωτική απογοήτευση. Και με πείθει.
Ήταν η εποχή που φορούσα όσο περισσότερο χρυσό μπορούσα. Χρυσά παπούτσια, χρυσά δαχτυλίδια, χρυσά ρολόγια, χρυσά βραχιόλια, χρυσά σκουλαρίκια, χρυσές μπλούζες, χρυσό παλτό. Και αυτό γιατί όλο το δικό μου έχει χαθεί.
Κάποτε ήταν το εκτυφλωτικό λευκό, αλλά αυτό είναι το μεγαλύτερο διάστημα που έχω να πατήσω σε ξύλινα πατώματα και το λευκό δεν με τυφλώνει πια. Τώρα με παγώνει. Μακάρι να καιγόμουν. Θα έδινα τα πάντα για να καιγόμουν. Αλλά τελικά, όπως είχα προβλέψει μερικά τζιν-τονικ παρακάτω, πάγωσα.

Μια νεκρή κοπέλα περπατάει. Κρατάει όλο το βάρος του. Τον κουβαλάει κάθε μέρα. Αλλά μια νεκρή  κοπέλα δεν μπορεί να κουραστεί. Μια νεκρή κοπέλα απλά περπατάει.