"Δεν θελω να ξανανιώσω."

Και καπως ετσι πεθανε.

Εκτος απο οταν παιζω

Καθε μερα σκεφτομαι ποσο χαζη ημουν την προηγουμενη. Και οταν αυτες οι μερες δεν υπαρχουν, σημαινει οτι μαλλον κατι εκανα σωστα. Αλλα αυτες υπαρχουν ολο και πιο συχνα και εγω δεν το αντεχω γιατι η λογικη ειναι διαφορετικη απο το νιωσιμο και αυτα τα δυο αιωνια θα παλευουν για το ποιος θα κυριαρχησει. Και οποιο και αν ειναι το αποτελεσμα ποτε δεν ειμαι χαρουμενη. Ισως πρεπει να καταλαβω οτι δεν υπαρχει καθαρση. Δεν υπάρχει η εκρηξη. Ολα ειναι κενα. Ολα ειναι ευθεια και αυτο που περιμενεις δεν ερχεται ποτε και ακομα και αν εχει φτασει εσυ θελεις κατι αλλο. Και ισως αυτη να ειναι η φυση μου. Μια συνεχης ανικανοποιηση. Χωρις παλμο. Μονο με ενα μονοτονο ηχο.

Εκτος απο οταν παιζω.
Αλλα εχω πολυ καιρο να παιξω.

Δεν γνωρίζω ακριβώς τι θέλω. Αλλά έχω μια άγρια επιθυμία. Μια επιθυμία γεμάτη ζωή και θυμό. Μια συγκαλημένη τρέλα. Νιώθω ότι θέλω να σταθώ στη μέση του δωματίου και να ουρλιάξω στους τέσσερις τοίχους. Και το ουρλιαχτό μου να αντηχήσει μέχρι τις απέραντες ευθείες και οι τοίχοι να διαλυθούν και να μου τις αποκαλύψουν.

Οι άνθρωποι με αδειάζουν. Νιώθω ότι πρέπει να φεύγω για να ξαναγεμίσω.