Η φύση δεν σε κρίνει. Όταν βρίσκεσαι μαζί της ο χρόνος σταματάει. Όταν βρίσκεσαι μαζί της όλα μοιάζουν σαν ένα όνειρο από το οποίο προσεύχεσαι να μην ξυπνήσεις. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο. Δεν έχεις υποχρεώσεις, δεν υπάρχουν πρέπει. Το μόνο που υπάρχει είναι η ύπαρξη.
Και όλα τα κύταρρά σου ικετεύουν να μείνουν όλα για πάντα έτσι. Αλλά το για πάντα δεν υπάρχει για τους ανθρώπους και όλα καποια στιγμή τελειώνουν. Αργά ή γρήγορα ξυπνάς από το όνειρο και το μόνο που σου έχει μείνει είναι μια ανάμνηση. Η χειρότερη και η καλύτερη που είχες ποτέ. Και δεν μπορείς να αποφασίσεις εαν θέλεις να τη ζεις ξανά και ξανά ή αν θέλεις να την ξεχάσεις για να μη σε σκοτώνει. Το θέμα είναι ότι ακόμα και να μπορούσες να αποφασίσεις, δεν έχεις καμία δύναμη να το πραγματώσεις οπότε; ...γυρνάς εκεί που ήσουν ελαφρώς αλλαγμένη. Για πάντα.