Καθόμουν σταυροπόδι σε ένα μαύρο πάτωμα με πολλά ζευγάρια μάτια καρφωμένα πάνω μου. Κανένας δεν θα καταλάβαινε λέξη απ' όσα θα έλεγα, παρ' όλα αυτά μίλησα.
"Θα 'θελα η ζωή μου να είναι γεμάτη στιγμές όπως τότε, στην Πράγα. Στην Πράγα του '68."
"Τι είχε γίνει στην Πράγα του '68;" η ερώτηση λίγο ειρωνική παύλα χλευαστική.
"Α, δεν έχω ιδέα. Απλά βρέθηκα εκεί ένα βράδυ και από τότε πιστεύω περισσότερο στη θεωρία των Στιγμών."
"Εννοείς στο όνειρό σου;" λίγο εκνευρισμένη.
"Ω, όχι. Νομίζω ότι τότε ήμουν πιο ξύπνια και ζωντανή από ποτε." Παύση. "Ποιο είναι το αντίθετο του θανάτου;"
Σιωπή.
Ένα χαμόγελο ακούστηκε μέσα στην αίθουσα. Μόνο αυτός το άκουσε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου