Και κάπως έτσι, έτοιμη για μια απρόσμενη Δευτεριάτικη έξοδο που μάλλον δεν χρειάζομαι, γράφω ξανά. Όπως τότε. Και για κάποιο λόγο το Chelsea Hotel της Lana έχει ήδη πει όσα θέλω να πω. Μπερδεμένοι στίχοι στο μυαλό μου ξεκλειδώνουν συναισθήματα που θέλω να θυμηθώ αλλά δεν μπορώ γιατί τα έχω ξεχάσει. Που και που μια ρωγμή στη μνήμη μου θυμίζει. Δεν πονάει. Πονάει μόνο όταν κλείνει ξανά. Το τραγούδι που γράφτηκε κάποτε για μια άλλη Μήδεια γυροφέρνει στο μυαλό μου. "Κι αν η κατάρα πιάνει, τέτοιο κακό να πάθει όποιος στο πλάι μου μ'αγάπη δεν εστάθη." Και η κατάρα γυρίζει σε μένα. Γιατί έχω μείνει λίγο παράλυτη. Δεν μπορώ να μιλήσω. Όχι εγώ. Εγώ μπορώ. Δεν μπορώ να ακουστώ. Ο κόσμος των ιδεών είναι ένας μοναχικός κόσμος και οι κατάρες πισογυρίζουν. Για αυτό να σκέφτεσαι δύο φορές πριν τις ξεστομίσεις. Remember to always think twice. Αλλά τι νόημα έχει να μιλάω σε εσένα. Ζεις στον δικό σου πλασμένο κόσμο. Εκεί μέσα έπλασες και μένα σε κάτι που δεν είμαι.
Τα αερόστατα δεν μου λένε τίποτα. Οι μπύρες δεν μου λένε τίποτα. Εσύ δεν μου λες τίποτα. Το γέλιο δεν μου λέει τίποτα. Το κλάμα δεν μου έλεγε ποτέ κάτι. Αυτό έμεινε ίδιο.
Είμαστε άσχημοι. Αλλά έχουμε το θέατρο. Αυτό πάντα θα μου λέει κάτι. Και εγώ πάντα θα ακούγομαι σε αυτό.
Αυτό ήταν όλο. Και να φανταστείς δε σε σκέφτομαι καν τοσο συχνά.
https://www.youtube.com/watch?v=Jj_myXdOLV0
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου