Νομίζω ότι τώρα, μετά από 21 Δεκέμβριδες, αρχίζω να καταλαβαίνω γιατί απεχθάνομαι τόσο πολύ αυτό τον μήνα. Τον σιχαίνομαι. Με σκοτώνει. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι που πρέπει να δεις τον Δεκέμβρη αλλά εσύ είσαι μόνο ένας και ποτέ δεν θα καταφέρεις να τους δεις όλους. Άσε που η απουσία του ενός φέρνει αναπάντεχες επισκέψεις όπου και αν είσαι. Απεχθάνομαι τον Δεκέμβρη γιατί κάθε 12 μήνες πρέπει να θυμάμαι όλα όσα εκπαίδευσα τον εαυτό μου να ξεχάσει τους προηγούμενους 11 μήνες. Να αγνοήσεις μια πληγή είναι εύκολο. Όσο και το να αγνοήσεις δέκα. Δεν με ενδιαφέρουν οι πληγές. Ίσως κάποτε να ήμουν όμορφη. Τώρα έχω γίνει σαν την Νάνσι στο Σιν Σιτι 2. Δεν ξέρω αν με πιανεις. Όταν τις πληγές αρχίζει να τις ξίνει ο χρόνος πονάνε σαν διάολος. Απεχθάνομαι το χρόνο. Αυτό το δημιούργημα του ανθρώπινου είδους που έχει τόσες τρύπες και τόσες ξόβεργες θανάτου όσες και ο δημιουργός του. Αλλάζει ο χρόνος λένε. Στα αρχίδια μου. Δεν υπάρχει χρόνος. Και αν υπάρχει δεν θέλω να τον μετράω με αριθμούς. Θέλω να τον μετράω με κύκλους και ας είναι ζωγραφισμένοι από αίμα. Κανένας κύκλος ποτέ δεν έκλεισε την πρώτη του Γενάρη. Όλοι έκλειναν την άνοιξη. Η άνοιξη είναι μια εποχή από την οποία δεν περιμένω τίποτα. Αλλά γιατί όλοι να έχουν τόσες απαιτήσεις από τον Δεκέμβρη; Δεν περιμένω τίποτα. Αυτή είναι η καλύτερη λύση. Η καλύτερη άμυνα. Χωρίς προσδοκίες και χωρίς ελπίδες. Αδιαφορία.
Τα λόγια μου με γυρνάνε ίσα με 4 Δεκέμβριδες πίσω. Και συνεχίζω να θυμάμαι. Και πονάω σαν διάολος.

Ας πούμε ένα ψέμα. Ας πούμε ότι είναι Μάρτιος.

Εντάξει.