Α-ναγκαία παρένθεση

Το τελευταίο πράγμα που χρειάζομαι είναι αυτός να μου λέει να προστατεύσω τον εαυτό μου.

Γιατί ένας στα 7 δισεκατομμύρια μόνο ξέρει ότι το όταν το έμαθα ήμουν 18. Και τότε έχασα τη Γη, έχασα την πραγματικότητα, τη λογική και το κυριότερο: έχασα εμένα. Και έμεινα έτσι. Στο μηδέν. (Κάποιος θα έλεγε ότι αφού έχασα εμένα θα ήταν αυτονόητο να είμαι στο μηδέν αλλά δεν ήταν έτσι).

Εννοείται ότι έχασα εμένα. Και για πολλά ολόκληρα φεγγάρια δεν νομίζω ότι ήθελα να με ξαναβρώ. Ήθελα οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό. Αποστασιοποίηση από το εγώ και από οτιδήποτε αυτό περίκλειε. Άρνηση και μη αποδοχή. Από τότε ξεκίνησαν όλα. Μοναξιά; Ναι, αλλά ήταν επιλογή. Επιλογή και άμυνα. Όχι δική μου. Ασπίδα για όλους τους άλλους, γιατί μόνο έτσι μπορούσα να επιζήσω.

Εικόνες που δεν θα ξεχάσω ποτέ: Οικογενειακό τραπέζι. Γέλια από παντού. Ζητάω συγγνώμη και υποτίθεται προχωράω προς το τέλος του διαδρόμου. Δεν καταφέρνω να φτάσω. Πολλά τα βήματα και αυτοσυγκράτηση καθόλου. Στάση στην πρώτη κρεβατοκάμαρα. 

Ξεβαμμένος τοίχος. 

Στρώμα. 

Παραμόρφωση. 

Συσπάσεις. 

Σώμα. 

Πόνος. 

Βουβές κραυγες. 

Λαιμός. 

Κοιλιά.

 Ήρθε αλλά δεν ήξερε. Δεν άφησα να μάθει. Ούτε αυτή ούτε κανέναν -εντάξει έναν, ένα μεθυσμένο ξημέρωμα, κοντά στην εποχή που άρχισα να με βρίσκω-. 

[...] Τελικά με βρήκα. Ηθελημένα ή μη με βρήκα. Από τότε έχουν περάσει 2 χρόνια. Δεν ξέρω πως, δεν θέλω να σκεφτώ γιατί. Τικ-τακ, ο μεγαλύτερος μου φόβος. Και από τότε με αποδέχομαι και νιώθω. Όσο μπορώ και ότι μπορώ ν' αντέξω. Και εφόσον έχω συνδέσει τα συναισθήματα με την αυτοκαταστροφή, ναι. Αυτοκαταστρέφομαι. 

"Από τη στιγμή που έχεις αποδεχτεί τον πόνο δεν μπορεί να σε βλάψει."

Και αυτό το λατρεύω. Τα πάντα λατρεύω. Αρκεί να είναι σε στιγμές. Γιατί μόνο με αυτές μένεις και μόνο για αυτές ζεις.

Οπότε… αυτό.
Και τελείωνε με τις υπερπροστατευτικές μαλακίες.

(Αυτό από την Α- και όχι από τη Ναζ.
Ναύπλιο, Μάιος 2013)