...ανίκατε μάχαν

  Πως γίνεται να μην ερωτευτείς τον έρωτα; Ανίσχυρη, αποδιοργανωμένη, ανίκανη να σκεφτείς οτιδήποτε άλλο. Και εσύ το λατρεύεις, το αποζητάς και το χειρότερο: το επιδιώκεις. Αρκεί που το αισθάνεσαι να καίει το στήθος σου. Γιατί, όχι. Δεν είναι στην κοιλιά και δεν είναι πεταλούδες. Είναι εκεί, πάνω στην καρδιά και θυμίζει τη φωτιά. Άλλοτε σε ζεσταίνει και άλλοτε σε καίει. Εάν σβήσει όμως· αυτό είναι το χειρότερο. Απομένεις ψυχρή, καθημερινή συνηθισμένη.
  Τόσο σε μαγνητίζει ο έρωτας και άλλο τόσο ο φόβος που σε αυτή την περίπτωση είναι διπλός. Αρχικά φοβάσαι μην καείς, έπειτα σε τρομοκρατεί η παγωνιά. Οπότε μένεις εκεί. Στάσιμη. Κάπου ανάμεσα στο κάρβουνο και τη φλόγα. Και σου αρκεί. Ή τουλάχιστον έτσι λες σε μένα, και εγώ σκέφτομαι ότι είσαι δειλή αλλά δεν στο λέω. Ποτέ δεν στο λέω, γιατί αν στο πω από την περηφάνιά σου τελικά θα καείς. Και ξέρεις τι λένε- και μόνο για αυτή τη φορά θα συμφωνήσω μαζί τους- αν καείς και την τρίτη φορά δεν θα υπάρχει άλλη. Για την παγωνιά –λένε- δεν ισχύει το ίδιο. Τώρα εσύ θα διαφωνήσεις μαζί τους, γιατί για ‘σένα η παγωνιά ισούται με την καταστροφή σου. Όχι όμως την αυτό-καταστροφή, αυτή είναι η πυρκαγιά. Και εσύ την χρειάζεσαι, να σε ζεσταίνει, να σε βαραίνει και κατά ένα διεστραμμένο τρόπο να σε κάνει να προχωράς, να αντέχεις, να γίνεσαι καλύτερη.
  Αλλά ας μην σε κοροϊδεύω άλλο. Σύντομα θα αρχίσεις να πνίγεσαι, να νιώθεις παγιδευμένη και το κυριότερο: θα βαρεθείς. Και αφού δεν πρόκειται να την αφήσεις να ανυψώσει ή να αφανίσει όλο σου το είναι θα την αρνηθείς και θα βουτήξεις για άλλη μια φορά στην στεγνή καθημερινότητα της παγωνιάς. Και αφού θα την αρνηθείς και αυτή, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να την αποδεχτείς ούτε να την παραδεχτείς θα απομείνεις πάλι εσύ.
  Δειλή και ευτυχισμένη.