2013

Μισος, μνησικακία, χαιρεκακία, εγωισμός, ανταγωνισμός. Πόσο πιο εγωιστές μπορουμε να γίνουμε; Πόσο πιο μη- ανθρωποι; Αδιαφορία, χλευασμός, υποβιβασμός. Εκεί που σκέφτεσαι ότι τίποτα δεν έχει και τόσο νόημα τελικά και φαντάζεσαι πως θα ήταν να έπεφτες μπροστά από το πρώτο τρένο καταλαβαίνεις την ηλιθιότητά σου όταν φοβάσαι μία αγέλη σκύλων που έρχονται καταπάνω σου σε ένα σκοτεινό δρομάκι. Ηλίθια. Εγωπαθή, εγωίστρια.

Δεν μπορείς να τα αλλάξεις όλα και όλους. Εδώ καλα-καλα δεν ξέρεις αν μπορείς να αλλάξεις τον εαυτό σου και ούτε αν θες. Γιατί όσο και να προσπαθείς ίδια μένεις. Ίσως και χειρότερη. Για αυτό θες να κάνεις κάτι διαφορετικό κάθε φορά. Δεν αντέχεις τον εαυτό σου. Δεν μιλάς. Δεν λες αυτά που πιστεύεις. Σκεφτεσαι πάντα ότι είναι λάθος και κάθε φορά αναμασάς λόγια άλλων για να πεις τα ίδια με αυτούς και να νιώσεις ότι συνδέεσαι με κάποιον επιτέλους. Ότι κάποιος σε καταλαβαίνει. Αλλά η παράσταση είναι τόσο κακά στημμένη. Σκηνοθέτης και ηθοποιός μαζί, πολύ δύσκολο ένα καλό αποτέλεσμα για κάποιον με λίγη πείρα. Καταλήγεις να διαφωνείς με ιδέες που δεν είναι καν δικές σου, ενώ όλη την ώρα το  ακούς μέσα στο μυαλό σου. "Τι λες ρε βλαμμένη;"

Θέλω να σταματήσω. Θέλω να εξαφανιστώ. Τουλάχιστον μετά σωπαίνω και εύχομαι να μην με ξαναρωτήσουν ποτέ τίποτα. Θέλω να ακούω, να διαβάσω και μετά από πολύ καιρό να έχω κατανοήσει τι στα γαμήδια πιστεύω και να κάνω μια συζήτηση αληθινή. Μια συζητηση δικιά μου και κανενός άλλου. Και θα νιώθω όμορφα όπως όταν λες πράγματα αληθινά.

Αλλά οι άλλοι γιατί συνεχίζουν; Κράτησε λιγάκι τον εγωκεντρισμό σου στην άκρη. Σταμάτα να χειρονομείς σαν κλόουν και σαν καρικατούρα κάθε φορά που λες μια ιστορία από την ζωή σου. Λένε ότι το 80% των συζητήσεών μας αποτελούνται από ιστορίες. Το άλλο 20% τότε θα πρέπει να 'ναι κοινωνικό ενδιαφέρον όπως το λένε.

Δεν το θέλω αυτό. Θέλω να αρχίσω να τρέχω κάθε φορά που κάποιος ανοίξει το στόμα του και μάλιστα ουρλιάζοντας. Να φύγω. Να μην ακούω. Γιατί να μην μου πεις για κάποιο βιβλίο που διάβασες, έστω ταινία που είδες, μια ιδέα ενός φιλοσόφου και τις σκέψεις σου πάνω σε αυτήν, μια μικρή κοσμοθεωρία. Γιατί να ακούσω πώς ακριβώς έκανες σεξ χθες το βράδυ; Και που είναι το συναίσθημα ρε; Υπάρχει πια αγάπη. Και χεσε την αγάπη μεγάλη λεξη θα πει κάποιος. Κατανόηση; Αλληλεγγύη; Τι; Που; Γιατί πουθενά; Που ζούμε γαμώ την πουτάνα μου. Απάθεια σε όλα. Σε φόνους σε συλλήψεις. Δεν μας αγγίζει τίποτα. Πότε έγιναν όλα αυτά τόσο γνώριμα; Γιατί δεν μας ταράζουν; Γιατί δεν ουρλιάζουμε; Που είναι η ανθρωπιά μας; Τί είδος είμαστε εμείς;

Απογοητεύομαι τόσο πολύ ώρες ώρες αλλά ο κόσμος μας μπορεί να γίνει τόσο όμορφος και μερικές φορές είναι. Και πάντα υπάρχει αυτή η ύπουλη ελπίδα να μας καίει τα σωθικά.

Σβήνει και αυτή; Εκεί που κάποτε υπήρχε πυρκαγιά τώρα έχει απομείνει μια σπίθα.

Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ. Και εμείς πάντα θα ελπίζουμε και οι καινούριοι πάντα θα αναρωτιούνται.

Αλλά ίσως.