Το ορμέμφυτο του δωρίζειν

Σύμφωνα με τον συγγραφέα Λούις Χαντ και το βιβλίο του, Το Δώρο: Φαντασία και η Ερωτική Ζωή της Ιδιοκτησίας, οι άνθρωποι αποφασίζουν ορμώμενοι από δύο ισχυρές πηγές: το ένστικτο επιβίωσης και το ορμέμφυτο του δωρίζειν. Το πρώτο είναι γνωστό σε όλους μας. Δεν θα μπορούσατε να διαβάζατε αυτές τις σκέψεις αυτή τη στιγμή εάν δεν το γνωρίζατε. Το δεύτερο, επίσης γνωστό, απαιτεί γενναιοδωρία, ενδιαφέρον για τους συν-ανθρώπους μας και συν-αίσθηση. Η Αν Μπόγκαρτ και ο Λουις Χαντ δίνουν για παραδείγματα κάποιες πράξεις που προκλήθηκαν από το ορμέμφυτο του δωρίζειν. Το γράψιμο ενός τραγουδιού, η ανάπτυξη μιας ιστορίας, το χτίσιμο ενός σπιτιού κ.ο.κ. Όταν διάβασα τα παραπάνω η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι κάθε φορά που γράφω δεν το κάνω για να "δωρίσω" κάτι σε κάποιον. Το κάνω καθαρά για εμένα και για να καταφέρω να δημιουργήσω χώρο μέσα μου να ανασάνω. Αμέσως μετά από αυτή τη σκέψη μου ήρθε η ακατανίκητη επιθυμία να γράψω. Πράγμα που συμβαίνει κάθε φορά που οι σκέψεις μου είναι περισσότερες από όσες μπορεί να ταξινομήσει και να κατανοήσει ο εγκέφαλός μου.
Καθώς γράφω τώρα καταλαβαίνω πόσο αφελές είναι να εκφράζεις την πρώτη σου σκέψη...χωρίς επανεξέταση! Γιατί αυτή με πήγε σε απόψεις που είχα τουλάχιστον 3 χρόνια πίσω και τις οποίες είχα ήδη αντικρούσει. Happiness real only when shared ήταν η υπέροχη ατάκα που έγραψε ο Alexander στην ταινία Into The Wild λίγο πριν πεθάνει μόνος του σε ένα απομονωμένο βαν στην Αλάσκα. Οτιδήποτε και αν κάνουμε, το κάνουμε (εκτός βέβαια από την δική μας τέρψη και ανακούφιση) με σκοπό κάποια μέρα κάποιος να το δει, διαβάσει, ακούσει, νιώσει. Ας πάρουμε ένα κλισέ: ακόμα και ο συνεσταλμένος συγγραφέας που δεν μοιράζεται τα ποιήματά του ποτέ και με κανέναν, έχει ήδη σκηνοθετήσει χίλιες διαφορετικές εκδοχές με αυτόν είτε να διαβάζει τα ποιήματά του σε κάποιον (ή κάποια!), είτε με κάποιον να ανακαλύπτει τα ποιήματά του και να ενθουσιάζεται, ακόμα ίσως με κάποιον να τα κλέβει και να παίρνει αυτός όλη την αναγνώριση. Μια τέτοια λογική θα με επανέφερε στο αιώνιο ζήτημα του εγωισμού του ανθρώπου. [Να προσθέσω εδώ ότι τίποτα δεν είναι απόλυτο και καθολικό, είναι απλά μια οπτική. Ένα viewpoint, αυτό που αναλύω.] Θέλουμε να αφήσουμε κάτι πίσω μας. Θέλουμε να μας αναγνωρίσουν. Δεν θέλουμε να βυθιστούμε στην ανυπαρξία και να μας καταπιεί ο θάνατος.
Αλλά από την άλλη δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι η χαρά που θα πάρουμε αν έστω ένας στους χίλιους ή και στους δύο, πάρει κάτι από την δουλειά μας, κάτι ουσιώδες, μια λάμψη, μια σπίθα...  θα είναι πολύ μεγαλύτερη και από αυτή που νιώσαμε όταν το δημιουργούσαμε ή από αυτή της προσωπικής ανακούφισης με την περάτωσή του. Επανέρχομαι λοιπόν στο ορμέμφυτο του δωρίζειν και καταλήγω στο ότι οτιδήποτε σχετίζεται με την δημιουργία ή και, γιατί όχι, με την τέχνη, περικλείει μέσα του αυτό το ορμέμφυτο. Ακόμα και όταν ο δημιουργός δεν το καταλαβαίνει ή δεν το παραδέχεται.
Λένε ότι ο άνθρωπος είναι θνητός. Πως μπορείς να πεις κάτι τέτοιο όταν άνθρωποι όπως ο Επίκουρος, ο Φρόυντ, ο Μπουκόφσκι και άλλοι τόσοι αναγνωρίζονται και διαβάζονται μέχρι σήμερα, τόσα χρόνια μετά τον βιολογικό τους θάνατο; Η καταπολέμηση του εγωισμού είναι να δούμε τον άνθρωπο ως είδος και όχι ως μονάδα. Θα συνεχίσω να αντικρούω την θεωρία του εγωισμού του ανθρώπου και ας μου πάρει όλη μου τη ζωή. Θα γράψω τα αντίθετα τραγούδια από αυτά που γράφτηκαν για αυτόν. Τις αντίθετες ιστορίες, τα αντίθετα έργα, θα ζωγραφίσω τους αντίθετους πίνακες. Γιατί εγώ, εσύ, ο Lehnon και ποιος ξέρει ποιος άλλος δεν είμαστε μόνοι μας. Λίγοι ναι αλλά όχι μόνοι. Και το γεγονός ότι σκεφτόμαστε έτσι σε μια τέτοια εποχή και με μια τέτοια ιστορία πίσω μας, για μένα είναι αξιοθαύμαστο. Πολύτιμο. Όμορφο. Υπέροχο. Ελπιδοφόρο. Είναι μια αρχή. Και ούτε που με νοιάζει αν θα ζήσω για να δω το τέλος.