"Και όταν χάνεσαι;"
Γύρισα και τον κοίταξα. Δεν ήταν εκεί. Είδα μόνο το κενό. Ξανακοίταξα μπροστά.
"Και όταν χάνεσαι;" επανέλαβε.
"Σταμάτα." έκανα νιώθοντας να πεθαίνω. Έκλεισα τα μάτια μου προσπαθώντας να συγκεντρωθώ στον εαυτό μου. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα τον ένιωσα να κουνιέται δίπλα μου.
"Σε παρακαλώ." είπε.
Άνοιξα τα μάτια μου και έσφιξα τις γροθιές μου. Δεν ήθελα να μιλήσω αλλά δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς. "Μην είσαι έτσι." είπα και ορκίζομαι πως μου έφυγε λίγη ψυχή.
"Μα αν ήμουν και εγώ σαν όλους τους άλλους, ποιά θα ήταν η διαφορά;" Παραλίγο να με ακουμπήσει με το χέρι του.
Σηκώθηκα απότομα. Άρπαξα την τσάντα μου και απομακρύνθηκα με σταθερό βήμα από το άδειο παγκάκι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου